عرب ، محدود كردن انقلاب وحركت اسلامى را به‌مرزهاى جغرافيايى ، به‌عنوان هدف مقطعى جديد خود منظور كنند . از اين رو با تفرقه‌اندازى و برانگيختن روحيهء زشت وغيراسلامى نژادگرايى و فرقه‌گرايى ، به‌عنوان ابزارى جهت تحريك عواطف راستين اسلامى و با ادعاهاى جعلى و دروغين ، آن را به سوى موضع دشمنى با انقلاب و مبانى اسلامى آن ، منحرف سازند . اين سازمان‌هاى تفرقه‌افكن ، روحانىنمايان دربارى و نويسندگان و روزنامه‌نگاران مزدور - به‌جاى احياى ميراث فرهنگى اسلام كه مسلمانان به‌انتساب به آن افتخار مىكنند و به‌جاى پرتوافكنى بيشتر برگنجينه‌هاى فرهنگ اسلامى كه حاوى راه‌حلهاى مطلوب براى مشكلات معاصر است - به‌گزينش حوادث و مثالهاى كهنه و پراكنده از تاريخ مسلمانان و تراوشهاى فرهنگى آنان در برهه‌هاى زمانى متفاوت ، پرداخته‌اند و آن‌ها را از زمينهء اصلى و سياق تاريخى خود دور كرده و به‌عنوان نمونه‌هايى بر ستيزه‌جويى فرقه‌اى در گذشته و دلايلى بر كفرورزى اين يا آن فرقه از فرقه‌هاى مسلمانان ، عرضه مىكنند . ما منكر آن نيستيم كه پاره‌اى از اين وقايع دردآور ، به‌صورت پراكنده و گاه و بيگاه ، درگذشتهء تاريخ دنياى اسلام اتفاق افتاده است ؛ ولى اين وقايع زاييدهء شرايط تاريخى كاملًا متفاوت و در مدت زمان نسبتاً كوتاهى از تاريخ مسلمانان بوده است و با اينكه براساس اختلافات فكرى يا فقهى به‌وجود آمده ، ولى به‌عنوان يك اقدام منفى ، از هركسى كه سر زده باشد از وصف اسلامى بودن خارج و وارد مسائل حرام و ممنوع شده است . بنابراين نمىتواند مبنايى براى تحميل گونه‌هاى